روایت منجی 11 زن و مرد از جهنم کلینیک سینا

به گزارش مجله گرگانلند، زندگی اش از این رو به آن رو شده است. دستفروشی که تا سه شنبه شب، مثل همیشه زندگی اش با روال عادی می گذشت. اما در آن جهنمی که درست روبه روی بساط دستفروشی اش ایجاد شد، همه چیز تغییر کرد. عنایت که این روز ها به منجی آن شب کذایی معروف شده، حالا قرار است آتش نشان شود. کاری که در خون و رگ و ریشه اش است. هنگام خطر نه از مرگ می ترسد نه از آسیب؛ فقط نجات برایش مهم است.

روایت منجی 11 زن و مرد از جهنم کلینیک سینا

شهروند در ادامه می نویسد: خصلتی که تمام آتش نشانان و امدادگران در وجودشان دارند. عنایت پیش از این نیز در شهر خودشان اعضای یک خانواده را از دل آتش بیرون کشیده و نجات داده بود. آن شب روبه روی کلینیک سینا تجربه دوم نجات را پشت سر می گذاشت. عنایت حالا به پیشنهاد حناچی، شهردار تهران پس از گذراندن دوره های آموزش می خواهد آتش نشان شود تا رسالت نجات را کامل کند.

این تنها تقدیر از این دستفروش فداکار نیست. از طرف شهرداری قرار است به او که سال ها پیش بیکار شده و از طریق دستفروشی روزگار می گذراند، دکه ای در تجریش بدهند تا بتواند امرارمعاش کند. پسر بیست ونه ساله ای که سال ها پیش با برادرش به تهران آمدند تا کار کنند و پولدار شوند. اما چیزی جز بیکاری نصیب شان نشد.

عنایت آزغ سال 85 بود که همراه برادرش از رامهرمز به تهران آمد. در یک شرکت، تکنیسین برق بود. اما بعد از گذشت هفت سال بیکار شد و به دستفروشی روی آورد: آن زمان مهندسی که با او کار می کردم، در یک مناقصه باخت و زندگی اش نابود شد. من و برادرم هم بیکار شدیم. خیلی به دنبال کار گشتم، ولی فایده ای نداشت. تا اینکه تصمیم گرفتم دستفروشی کنم. سال ها بود که نقره و زیورآلات می فروختم .

عنایت که این روز ها حسابی سرش شلوغ است و از همه جای تهران و رامهرمز برای دیدارش می آیند، هنوز هم می گوید اگر آن شب صد بار دیگر تکرار شود، باز هم به دل خطر می رود: آن شب داشتم کارم را می کردم که ناگهان دود زیادی دیدم. بلافاصله بساطم را رها کردم. بساطی که دیگر آن را ندیدم، چون دزدیده شدند؛ به سمت کلینیک رفتم. مردم زیادی آنجا جمع شده بودند. حدود 500 نفری می شدند. آتش نشانی با شیلنگ های آب به جان آتش افتاده بود. از طبقه چهارم چند زن داشتند فریاد می زدند. نباید می ایستادم و تماشا می کردم. مگر می شد فقط تماشاگر باشم و ضجه های زنان و مردانی را بشنوم که درحال مرگ هستند. برای همین از دیوار بالا رفتم. از در نمی شد. آتش خیلی زیاد بود.

من سال ها در آن منطقه بودم، برای همین تمام اطراف کلینیک را می شناختم. بلافاصله به پشت ساختمان رفتم. شیشه ها را شکستم و یکی یکی طبقات را بالا رفتم. تا اینکه رسیدم؛ همگی ترسیده بودند. هنگامی که داشتم بالا می رفتم با خودم دستمال خیس و شیلنگ بردم. شیلنگ را رویشان گرفتم. بلافاصله دستمال خیس روی صورت شان گذاشتم. نمی خواستم خفه شوند. حتی کفش های خودم را به یکی از خانم ها دادم. چون در اتاق عمل بود و کفش نداشت. در آنجا شیشه خرده زیاد بود و برای اینکه پاهایش آسیب نبیند به او کفش هایم را دادم. نیم ساعتی تنها بودم تا اینکه نگهبان بیمارستان شهدا نیز پیش من آمد و با هم همه را از آن طبقه خارج کردیم.

از طریق راه پله ها آنان را به پشت بام رساندیم. از طرفی آتش نشانی هم در ساختمان روبه رو درحال خاموش کردن آتش بود و همزمان بادبزن را هم روشن کرده بود که این مسأله کمک زیادی به ما کرد. چون ممکن بود خفه شویم. برای همین سر همه را از پنجره بیرون می بردم تا بتوانند نفس بکشند و خفه نشوند .

عنایت 11زن و مرد را نجات داد. زن بارداری هم آنجا حضور داشت. شوهرش برای انجام عمل جراحی بیهوش بود. عنایت شوهر او را روی دوش هایش تا بالا برد و با دستمال خیس از خفگی همسرش هم جلوگیری کرد.

عنایت آن شب فقط به نجات فکر کرد و اینکه هرکاری از دستش بر می آید انجام دهد: من سال ها پیش هم همین کار ها را انجام داده بودم. ساختمان کوچکی در رامهرمز آتش گرفته بود. سه نفر از اعضای یک خانواده داخل بودند. من به آنجا رفتم و هر سه نفر را نجات دادم. برای همین آن شب نیز بلد بودم که در این گونه مواقع باید چکار کنم. ولی فکرش را هم نمی کردم با این استقبال روبه رو شوم.

می دانستم آتش زیاد است و قطعا تلفات هم داریم. برای همین می خواستم از افزایش تلفات جلوگیری کنم. حالا شهردار تهران به من پیشنهاد کرد که وارد حرفه آتش نشانی شوم. خودم خیلی علاقه دارم. از اینکه به دل خطر بروم و جان انسان ها را نجات دهم لذت می برم. آن شب خودم هم آسیب دیدم. دستم برید. هر لحظه ممکن بود وقتی بالا می روم، به پایین پرت شوم. در ساختمان امکان خفه شدن وجود داشت. ولی اصلا به این چیز ها فکر نکردم. فقط به نجات آنانی که داشتن فریاد می زدند فکر می کردم.

حالا از وقتی شنیده ام که می توانم آتش نشان شوم خیلی خوشحالم. به زودی دوره های آموزشی اش را می گذرانم و حتما هر طور شده وارد این حرفه می شوم. اما تا آن زمان به من دکه ای در تجریش داده اند تا امرار معاش کنم. خیلی خوشحالم که آن شب توانستم کاری انجام دهم. حالا هم که به شهرمان آمده ام فرماندار رامهرمز و اهواز قرار است به دیدنم بیایند. مردم شهرم خیلی از من تشکر کرده اند. امیدوارم باز هم بتوانم جانی را نجات دهم تا جان خودم هم آرام بگیرد .

منبع: فرارو
انتشار: 13 شهریور 1399 بروزرسانی: 13 شهریور 1399 گردآورنده: gorganland.ir شناسه مطلب: 610

به "روایت منجی 11 زن و مرد از جهنم کلینیک سینا" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "روایت منجی 11 زن و مرد از جهنم کلینیک سینا"

* نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید